ตอนที่ 67 เสร็จงานแล้วกลับบ้าน

ตอนที่ 67 เสร็จงานแล้วกลับบ้าน

เก็บไม้หนานเรียบร้อยแล้ว เวลาก็เลยเที่ยงวันไปแล้ว แม่เฒ่ากู้หยิบเสบียงแห้งกับน้ำออกมาจากตะกร้าสะพายของนาง แล้วแบ่งให้ทุกคน

“เวลาก็ไม่น้อยแล้ว ในป่าลึกเขาใหญ่ก็ไม่มีอะไรอร่อยให้กิน พวกเจ้าทำใจกินพอประทังไปก่อน ไว้บ้านข้าทำพิธียกคานแล้ว ข้าจะเลี้ยงของดีให้ทุกคนเอง”

เสบียงแห้งยังคงเป็นแผ่นแป้งผสมสองชนิด แป้งข้าวโพดเป็นส่วนมาก แป้งสาลีขาวใส่ไม่ถึงหนึ่งในสาม โชคดีที่ธัญพืชหยาบของตระกูลกู้บดละเอียดพอ กินแล้วจึงไม่ระคายคอ

อีกทั้งในแผ่นแป้งยังใส่เนื้อ ต้นหอมซอย และพริกไทยป่น แม้เย็นแล้วจะแข็งขึ้นมาก กินคู่กับน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วก็ยังมีรสชาติแปลกใหม่อีกแบบหนึ่ง

ช่วงนี้กู้ต้าซงมาช่วยงานที่ตระกูลกู้ตลอด จึงชินชากับความ ‘ฟุ่มเฟือย’ ของตระกูลกู้ไปแล้ว แต่น้องชายของเขากู้ต้าหลินเพิ่งมาครั้งแรก เขาคิดในใจว่า แค่นี้ยังเรียกว่ากินพอประทัง แล้วถ้าละเอียดกว่านี้จะกินดีสักเพียงใด

ในฐานะลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน อาหารการกินของบ้านเขาถือว่าหาที่ไหนไม่ได้ในหมู่บ้าน ถึงกระนั้นหนึ่งเดือนก็ได้กินเนื้ออย่างมากเพียงหนึ่งถึงสองครั้ง

เห็นว่าตระกูลกู้ออกมาไกลยังกินแป้งทอดไส้เนื้อ แถมเนื้อข้างในยังไม่น้อย เขาอยากกินจนน้ำลายแทบไหล

กลัวว่าท่าทางน่าขายหน้าของตนจะถูกคนเห็น เขารีบก้มหน้าลง พอดีกับตอนที่เขากำลังจะหยิบเสบียงแห้งจากตะกร้าสะพายออกมากิน แผ่นแป้งทอดไส้เนื้อแผ่นหนึ่งก็ยื่นมาถึงตรงหน้า

กู้ต้าหลินชี้ไปที่จมูกตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ข้าก็มีด้วยหรือ”