ตอนที่ 41 แม่รู้ทุกอย่างแล้วเสียด้วย

ตอนที่ 41 แม่รู้ทุกอย่างแล้วเสียด้วย

อะไรนะ? อยู่กับกู้หยวนหรือ?

ผู้คนในห้องมองกู้หยวนผู้ผิวพรรณละเอียดอ่อน แล้วหันไปมองแม่เฒ่าที่ผมเริ่มหงอกขาวครึ่งศีรษะ ต่างพากันขมวดคิ้ว นี่มิใช่การเล่นพิเรนทร์หรือไร?

กู้คนโตเอ่ยอย่างร้อนใจ “แม่ ข้าทำสิ่งใดไม่ดีไปหรือ ข้าจะแก้ไขให้แน่นอน”

เขาคิดว่า ในเมื่อแม่ยกเรือนประธานทั้งห้าห้องให้เขา เช่นนั้นภายหน้าก็ต้องอยู่กับเขาแน่ แม้ต้องเลี้ยงดูคนแก่เพิ่มอีกคนกับน้องสาวจะเลี่ยงความกดดันไม่ได้ แต่นี่ก็นับเป็นการยอมรับของแม่ที่มีต่อเขา

ภายหลังเมื่อออกไปข้างนอก หลังของกู้คนโตก็ย่อมตั้งตรงได้ ดูสิ แม่ข้ายอมรับข้าแล้ว ใครยังกล่าว่าข้าเป็นคนเนรคุณที่เลี้ยงไม่เชื่องอีก?

แต่ตอนนี้เล่า? แม่เขามิได้เพียงไม่คิดจะอยู่กับเขา ยังไม่คิดจะอยู่กับสหายคนอื่นด้วย หากเรื่องแพร่ออกไป ผู้คนจะคิดเช่นไร?

ย่อมต้องคิดว่าพวกเขาไม่มีความกตัญญูพอเป็นแน่

ไม่ต้องพูดถึงกู้คนโต แม้แต่กู้คนสี่ก็รวมอยู่ในหมู่คนที่ร้อนใจจนทนไม่ได้ นางเฉียนถึงกับลืมเรื่องที่เพิ่งถูกตีเมื่อครู่ แทรกปากข้ามหน้ากู้คนรองขึ้นมาว่า “แม่ หากท่านไม่ยอมตามพี่ใหญ่ ตามพวกข้าก็ได้ ท่านกับน้องหญิงสองคนอยู่ด้วยกันจะเป็นเช่นไร ยิ่งไปกว่านั้น ยัง ยังจะย้ายไปอยู่เชิงเขาอีก ที่นั่นอันตรายเพียงใดเล่า”

ภัยของภูเขาต้าชิงเป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นประจักษ์ แม้สองปีมานี้สัตว์บนภูเขาจะไม่ค่อยลงมา แต่ก็มิได้หมายความว่าที่นั่นจะปลอดภัย ปล่อยให้แม่เฒ่ากับกู้หยวนไปอยู่ทางนั้น เดี๋ยวน้ำลายของชาวบ้านในหมู่บ้านก็พากันท่วมทับพวกเขาได้