ตอนที่ 12 ล้วนเป็นเพราะความจน

ตอนที่ 12 ล้วนเป็นเพราะความจน

กู้คนรองมองคนนี้ทีคนนั้นที จากนั้นเตะนางเฉียนเข้าที่ก้นหนึ่งเท้า ส่งสายตาให้นางเฉียนอย่างบ้าคลั่ง “นางเฉียน ในบ้านนี้มีที่ให้เจ้าเอ่ยวาจาหรือ รีบไปขอโทษแม่ของพวกเราเดี๋ยวนี้ หากแม่ของพวกเราไม่ยกโทษให้เจ้า เจ้าก็ไสหัวกลับไปตระกูลเฉียนของเจ้าเสีย”

นางเฉียนคนโง่นี้ ตอนนี้จะมาทำเรื่องวุ่นวายอะไรอีก หากวุ่นวายอีก ระวังสักครู่แม่จะไม่ให้พวกเขากินไก่

นางเฉียนในใจไม่ยอมจำนน สุดท้ายก็ยอมสยบภายใต้การส่งสายตาของกู้คนรองไม่หยุด นางลุกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเข้ามาใกล้แม่เฒ่ากู้ ยกมือขึ้นใช้ฝ่ามือตบหน้าตนเองสองครั้ง “แม่ ท่านก็รู้จักข้า ข้าเป็นคนปากโป้งพูดไม่เป็นคำ ท่านเป็นผู้ใหญ่มีน้ำใจกว้างใหญ่ ก็ถือเสียว่าข้าเป็นลมผายออกไปเถิด”

นางเฉียนก็ยืดหยุ่นยอมก้มหัวได้จริง ๆ การตบด้วยฝ่ามือสองครั้งนี้ใช้น้ำหนักไม่น้อย หน้าถึงกับถูกตบจนแดง

กู้คนรองก้าวเข้ามา “แม่ หากท่านยังไม่หายแค้นก็ตีนางอีกสักสองสามที ข้ารับรองว่านางไม่กล้าหลบแน่ ท่านคือหลักชัยของตระกูลกู้ของพวกเรา ทั้งหมู่บ้านตระกูลกู้ใครบ้างไม่พูดว่าท่านใจกว้าง ท่านอย่าไปถือสานางเฉียนเลย หากเผอิญโมโหจนร่างกายเสียหาย ลูกชายจะปวดใจนัก”

กู้หยวนมองสองคนที่เปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่าฟ้าเปลี่ยนอากาศ ถึงกับต้องถอนหายใจด้วยความอัศจรรย์ ครอบครัวกู้คนรองนี้ช่างเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ เพื่ออาหารสักคำถึงกับไม่เอาใบหน้ากันเลย คนอื่นอาจไม่เห็น แต่กู้หยวนเห็นชัดเต็มตา กู้คนรองเมื่อครู่เอาแต่จ้องไก่ป่าบนพื้นตลอด