บทที่ 301

บทที่ 301

“ใกล้ถึงฤกษ์มงคลแล้ว รีบมือรีบเท้ากันหน่อย!”

หัวหน้านางกำนัลจางสั่งเสียงเข้ม ข้าราชบริพารที่กำลังเดินขวักไขว่ไปมาในลานเล็ก ๆ ต่างเร่งฝีเท้าขึ้น

ไม่มีใครกล้าดูแคลนหมัวมัวชราผู้นี้ที่อายุล่วงเลยห้าสิบปีแล้ว งานอภิเษกของราชวงศ์ถึงเจ็ดในสิบส่วนล้วนผ่านมือของนาง หลังฮองเฮาฟื้นฟูระบบขุนนางฝ่ายใน หมัวมัวจางก็ได้เป็นหัวหน้านางกำนัลคนแรกของแคว้นต้าเยียน

หมัวมัวจางอาวุโสและมีบารมี การได้เป็นหัวหน้านางกำนัลจึงเป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน

“หัวหน้านางกำนัลหลี่ งานอภิเษกของฮองเฮา ทุกคนต่างยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แล้วท่านหายไปไหนมา?” หัวหน้านางกำนัลจางมองหลี่ชิงม่านที่รีบร้อนเดินเข้ามาจากนอกลานอย่างไม่พอใจ

เป็นที่รู้กันทั่วว่าหัวหน้านางกำนัลจางกับหัวหน้านางกำนัลอีกคนเดียวที่มีอยู่ไม่ลงรอยกัน

อาจเพราะไม่พอใจที่นางอายุยังน้อยแต่กลับได้อยู่ในระดับเดียวกับตน หรืออาจไม่ชอบความคล่องแคล่วเอาตัวรอดเก่งของนาง ไม่ว่าอย่างไร หัวหน้านางกำนัลจางก็ขับเคี่ยวกับหัวหน้านางกำนัลหลี่ไปเสียทุกเรื่อง

ตอนหัวหน้านางกำนัลหลี่เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง มีคนไม่น้อยดูแคลนนางเพราะรูปลักษณ์อ่อนหวานงดงาม ถึงขั้นมีคนพูดว่าหัวหน้านางกำนัลหลี่เป็นที่ต้องตาจักรพรรดิพระองค์ใหม่ นางถึงได้ก้าวสู่ตำแหน่งสูงส่งในชั่วข้ามคืน

ไม่นานนัก หัวหน้านางกำนัลหลี่ก็ใช้อำนาจเด็ดขาดที่ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง ทำให้คนที่ชอบนินทาลับหลังได้รู้ว่าตนโง่เขลาเพียงใด