บทที่ 282

บทที่ 282

ฝนที่ตกหนักทำให้การตามรอยยิ่งยากลำบาก

ฝนห่าใหญ่ที่ตกต่อเนื่องถี่แน่นประหนึ่งจะตกลงมาจนฟ้าดินสูญสิ้น ปกคลุมสรรพสิ่งในช่วงมืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง ลมที่พัดเอื่อยอยู่ในป่าพอมาอยู่บนหลังม้ากลับกลายเป็นลมกรรโชกแรง แทงทะลุแขนเสื้อของทุกคนราวคมมีด

ฟู่เสวียนเหมี่ยวพาทหารองครักษ์ประจำตัวที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีหลายสิบคน ไล่ตามรอยกีบม้าที่หลงเหลืออยู่บนพื้นโคลน

น้ำโคลนกระเซ็นขึ้นท่ามกลางกีบม้าที่ควบทะยาน

เมื่อมาถึงทางแยกแห่งหนึ่ง รอยกีบม้าก็หายไปในทันใด

ฟู่เสวียนเหมี่ยวดึงบังเหียนแน่น เม้มปากหยุดม้าลง

ทหารองครักษ์ประจำตัวสองนายลงจากม้าตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ส่วนที่เหลือยังอยู่บนหลังม้าเช่นเดียวกับฟู่เสวียนเหมี่ยว นอกจากกวาดสายตาระวังภัยไปทั่วแล้ว พวกเขายังเหลือบมองไหล่ขวาที่บาดเจ็บของฟู่เสวียนเหมี่ยวอยู่บ่อยครั้ง

เลือดซึมย้อมเสื้อสีเขียวคราม แล้วถูกน้ำฝนชะจนเจือจาง กลายเป็นสีแดงดำคล้ายลูกท้อสุกที่เพิ่งเริ่มเน่า

น้ำฝนสีแดงจางไหลหยดจากกระดูกนิ้วซีดขาวใต้แขนเสื้อกว้างของฟู่เสวียนเหมี่ยว เขากำบังเหียน สีหน้าแข็งกร้าว ไม่ใส่ใจคำแสดงความห่วงใยอย่างระมัดระวังของผู้ใต้บังคับบัญชา