บทที่ 280

บทที่ 280

ฝนเทกระหน่ำราวฟ้ารั่ว สายฝนที่เทลงมาเป็นม่านไม่ขาดสายกระหน่ำพื้นดินโคลนเลน กีบม้านับไม่ถ้วนควบทะยานไปตามทางโค้งแคบ ๆ สาดน้ำขุ่นเป็นระลอก เสียงน้ำคำรามกึกก้องดุจฟ้าร้องดังมาจากเชิงลาดด้านขวาของทางบนเขา เบื้องหน้าถนนมีแม่น้ำใหญ่สายน้ำเชี่ยวกรากกำลังคำรามไหลบ่า

ไป๋หรงหลิงนั่งอยู่บนหลังม้าด้วยสีหน้าตึงเครียด คอยหันกลับไปมองเป็นระยะ คล้ายกำลังถูกสัตว์ประหลาดที่มองไม่เห็นไล่ล่า

ทันใดนั้น เสียงกีบม้าที่ไม่ใช่ของพวกเขาก็ดังแว่วมาจากม่านฝน ใบหน้าไป๋หรงหลิงเปลี่ยนสี เขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ทหารม้าเบาสวมเกราะดำจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากป่าเขา แบ่งขบวนเป็นสามสายดุจสายน้ำสีดำ ล้อมพวกเขาไว้ทั้งหน้าและหลัง

ไป๋หรงหลิงรีบดึงบังเหียนทันที ม้าศึกใต้ร่างยกกีบหยุดลงพร้อมเสียงร้องยาว เขากำบังเหียนในมือแน่น ฝ่ามือเปียกชุ่ม ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือหยาดฝน

“พวกเจ้าเป็นใคร?! กล้าดีอย่างไรมาขวางทางข้า รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?!” ไป๋หรงหลิงตวาดเสียงแข็งกลบเกลื่อนความหวาดหวั่น