บทที่ 273 ส่วนหนังสือถอนหมั้นที่หมึกเพิ่งแห้ง……

บทที่ 273 ส่วนหนังสือถอนหมั้นที่หมึกเพิ่งแห้ง……

หลังเดินทางฝ่าความเหน็ดเหนื่อยบนรถม้ามาตลอดทาง ในที่สุดช่วงกลางเดือนสิบ เสิ่นจูซีและพวกก็ลอบเข้าเขตหยางโจวได้สำเร็จ

.

กองทัพชิงเฟิ่งซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกนอกเมืองหยางโจว เสิ่นจูซีกับหลี่อู้ไม่ได้พาหลี่คุนไปด้วย ทั้งสองปลอมตัวเป็นสารถีกับคุณหนู แล้วไปต่อแถวกับผู้คนที่รอการตรวจค้นอยู่นอกประตูเมืองหยางโจว

หลี่อู้สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบเก่าซีดจนขาว คอเสื้อที่สวมหลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกสีน้ำผึ้งท่อนหนึ่ง เขาคาบหญ้าหางหมาไว้ในปาก นั่งเอกเขนกอยู่บนหัวรถ

“พี่ใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดหยางโจวจึงเข้มงวดเรื่องเข้าออกเมือง?” หลี่อู้มองคนตัดฟืนวัยกลางคนที่ต่อแถวอยู่ข้างกาย หญ้าหางหมาในปากขยับขึ้นลง

คนตัดฟืนเหน็บขวานไว้ตรงเอว กำลังรอจนเบื่อหน่าย พอได้ยินคำถามก็หันมามองหลี่อู้อย่างสงสัย “พวกเจ้ามาจากต่างถิ่นหรือ?”

“คุณหนูของพวกข้ามาจากเมืองหลวง บ้านประสบเคราะห์กรรม จึงดั้นด้นมาหาญาติที่หยางโจว ระหว่างทางไม่เห็นได้ยินว่าหยางโจวเกิดเรื่องอะไรเลย”