บทที่ 253 ผู้ต้องหาคดีไป๋หรงหลิงลักพาตัวองค์หญิงหนี…

บทที่ 253 ผู้ต้องหาคดีไป๋หรงหลิงลักพาตัวองค์หญิงหนี…

ตะวันใกล้ขึ้นแล้ว แต่จันทร์ยังไม่ลับ

จันทร์หยกอันเลือนรางแขวนอยู่บนขอบฟ้า วูบไหวปรากฏและเลือนหาย แสงจันทร์ซีดขาวสาดปกคลุมหุบเขาที่ทอดยาวเป็นลูกคลื่น สายหมอกพร่างน้ำค้างลอยพลิ้วอยู่กลางอากาศอันเงียบสงัดดุจริ้วแพร ละลอกหมอกไหวระริก เคลื่อนผ่านดอกเซี่ยอวิ๋นที่เบ่งบาน หยาดน้ำค้างใสกระจ่างเม็ดหนึ่งสั่นไหวอยู่บนกลีบดอกสีขาวนวลอันบอบบาง

มือใหญ่ผอมเพรียวสะอาดสะอ้านข้างหนึ่งค่อย ๆ ยื่นขวดกระเบื้องใบเล็กคอยาวไปแตะกลีบดอกที่พร่างน้ำค้าง เพียงชั่วพริบตา หยาดน้ำค้างกลมดิกก็ร่วงลงไปในขวด

น้ำค้างยามเช้าหายวับไปง่ายดาย ดุจฝันดุจมายา

มือข้างนั้นปิดฝาขวดที่เต็มเปี่ยม แล้วเก็บเข้าไปในแขนเสื้อผ้าโปร่งสีเขียวซึ่งเปียกชื้นด้วยน้ำค้าง จากนั้นหักดอกไม้สีขาวดอกหนึ่งที่เรียวบางอ่อนแอและกำลังเบ่งบานเต็มที่มากุมไว้ในมืออย่างแผ่วเบา

ฟู่เสวียนเหมี่ยวกำดอกเซี่ยอวิ๋นสีขาวบริสุทธิ์ไว้ ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

สายลมยามเช้าพัดขึ้นในหุบเขา

ร่างสูงเพรียวตั้งตระหง่านตรงบนผืนดินกว้างใหญ่ ประหนึ่งดาบยาวสีหยก ชายแขนเสื้อสีเขียวที่พลิ้วไหวส่งเสียงสวบสาบอยู่ข้างกายเขา ราวกับสายฝนจักจั่นที่เริ่มแล้วไม่มีวันหยุด

แสงทองเจิดจรัสสายหนึ่งกำลังดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการของความมืดใต้ยอดเขาที่ขอบฟ้า