กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 236
กำลังทหารเกือบสามพันนายทำให้เสิ่นจูซีมีความมั่นใจในการพูด ไม่ว่าไป๋หรงหลิงจะโวยวายเพียงใด นางก็ยังยืนกรานออกเดินทางกลับโซ่วโจว
ก่อนหน้านี้เพราะรีบไปรวมพลกับกองทัพ นางจึงไม่ได้เข้าเมือง คราวนี้เพราะรีบไปช่วยคน นางก็ไม่ได้เข้าเมืองเช่นกัน
ตลอด 8 วันเต็ม เสิ่นจูซีเดินทางอยู่บนถนน โชคดีที่มีรถม้า แม้จะโคลงเคลงไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องลำบากเดินเท้า บางครั้งเมื่อผ่านหมู่บ้านบนเขา นางก็จะแวะเติมเสบียง ทั้งยังกว้านซื้อม้าทุกตัวในหมู่บ้าน แล้วรวบรวมกันจนได้กองทหารม้าเบาร้อยนายไว้เป็นทหารสอดแนม
ในที่สุดก็กลับมาถึงจุดที่นางแยกทางกับหลี่อู้ในโซ่วโจว รองแม่ทัพควบม้ามาหา แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมนอกรถม้าว่า “หุบเขาเป่าเยี่ยนอยู่ข้างหน้า พวกเราจะเดินหน้าต่อหรือไม่ขอรับ?”
“หยุดก่อน” เสิ่นจูซีคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว “ส่งทหารสอดแนมไปสืบข่าวรอบ ๆ แล้วเชิญคนท้องถิ่นมาสักคน อย่าให้คนอื่นแตกตื่น ข้ามีเรื่องจะถาม”
“ขอรับ”
หลังรองแม่ทัพจากไป ไม่นานทหารสอดแนมก็ออกจากกองทัพไปเช่นกัน
เสิ่นจูซีนั่งอยู่ในรถม้า ทำเป็นไม่เห็นไป๋หรงหลิงที่นั่งหน้าบึ้งไม่สบอารมณ์