กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 212
“ยังไม่รู้ว่าหญิงสาวที่นำเครื่องประดับไปจำนำในหมู่บ้านโซ่วผิงเป็นองค์หญิงเยว่กั๋วหรือไม่ ไม่ต้องเอิกเกริกไป” ฟู่เสวียนเหมี่ยวกล่าวเสียงแผ่ว
“สมกับเป็นใต้เท้ารองมหาเสนาบดี! ทำสิ่งใดก็รอบคอบจริง ๆ ไม่เหมือนหลี่ผู้นี้—” หลี่อู้ถอนหายใจ “ถ้าข้ากับเมียพลัดพรากกันหนึ่งปีแล้วได้พบกันอีก ต่อให้มีแม่น้ำซางเจียงขวางอยู่สิบสาย ข้าก็วิ่งกระโดดข้ามไปได้”
สายตาของฟู่เสวียนเหมี่ยวเลื่อนจากความว่างเปล่ามาหยุดที่หลี่อู้ แววเย้ยหยันแวบผ่านดวงตาลึกล้ำสงบนิ่งคู่นั้น
“ใต้เท้าหลี่กำลังพูดถึงหญิงคนไหน?”
“จะเป็นใครได้อีก ก็ฮูหยินหลี่เสิ่นของข้าน่ะสิ!”
หลี่อู้พูดอย่างองอาจไม่หวั่นไหว ราวกับฮูหยินหลี่เสิ่นผู้นี้เป็นแค่สตรีสกุลหลี่เสิ่นธรรมดาสามัญ ไม่ใช่องค์หญิงเยว่กั๋ว คู่หมั้นเดิมของคุณชายอันดับหนึ่งใต้หล้าที่นั่งอยู่ข้างเขา คนพูดไม่รู้สึกผิดปกติสักนิด ส่วนไป๋หรงหลิงที่นั่งตรงข้ามกลับแทบอยากกระโดดหนีออกจากรถไปเดี๋ยวนั้น
ฟู่เสวียนเหมี่ยวเคยได้ยินมาบ้างว่าภรรยาของหลี่อู้แซ่เสิ่น
“ช่างบังเอิญ ภรรยาของใต้เท้าหลี่ก็แซ่เสิ่นเหมือนกัน” เขาหยุดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “หากไม่มีเหตุวุ่นวายในวังครั้งนั้น...”
เสียงของฟู่เสวียนเหมี่ยวเบาลงเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดก็เงียบไปก่อนจะพูดจบ