กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 189
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน เสิ่นจูซีเหยียบเข้าโรงรับจำนำที่มังกรตาเดียวเปิดใหม่ในอำเภอเซียงหยางเป็นครั้งที่สอง
เมื่อมังกรตาเดียวเห็นนางก้าวเข้าร้าน รอยยิ้มแบบพ่อค้าที่ฉีกขึ้นทันทีเจือความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
“ฮูหยินมาขอไถ่เครื่องประดับกับเสื้อผ้าที่จำนำไว้ก่อนหน้านี้หรือขอรับ?”
เสิ่นจูซีมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า “ข้าอยากถามว่า ของที่เอามาจำนำกับเจ้า เจ้านำไปขายที่ไหนบ้าง?”
มังกรตาเดียวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “เห็นแก่หน้าใต้เท้าเจ้าเมือง ข้าน้อยก็ไม่อ้อมค้อมกับฮูหยินแล้ว ของที่นำมาจำนำในโรงรับจำนำมีหลายอย่างที่ได้มาไม่ถูกต้อง มีทั้งสมบัติตกทอดที่นักพนันขโมยจากบ้านมา และของที่หัวขโมยล้วงมาจากตัวผู้อื่น พวกโจรปล้นทรัพย์ก็มักใช้โรงรับจำนำต่างถิ่นเป็นทางระบายของที่ขโมยมา ดังนั้นข้าน้อยตอบคำถามนี้ของฮูหยินไม่ได้จริง ๆ ของที่พวกท่านขายให้ข้า ข้าก็ขายต่อให้ผู้คนจากเหนือจรดใต้ทั่วทุกสารทิศไปแล้ว—”
มังกรตาเดียวกล่าวอย่างจริงใจว่า “บางชิ้นขายให้ร้านค้าที่เปิดเผยตรงไปตรงมา บางชิ้นขายให้พ่อค้าในตลาดมืด ต้องดูว่าของชิ้นนั้นมีที่มาอย่างไร”
“หากมีคนได้ของที่เจ้าขายไป เขาจะตรวจสอบได้หรือไม่ว่าใครเป็นคนขาย?” เสิ่นจูซีถาม
มังกรตาเดียวเข้าใจความหมายแฝงของนางทันที