กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 147
ราตรีกว้างใหญ่ มีดาวประปรายไม่กี่ดวง
บุรุษหนึ่งสตรีหนึ่งยืนประจันหน้ากันใต้กำแพงดินเป็นเวลานาน ลมกลางคืนพัดหญ้าป่าที่งอกตามรอยแตกของกำแพง เงาเส้นหญ้าไหวเอนอยู่บนพื้น ทว่าเงาของคนเป็นทั้งสองกลับมั่นคงดุจยอดเขา
นิ้วของหลี่เชวี่ยเกี่ยวสายหน้าไม้ไว้ พร้อมปล่อยสายได้ทุกเมื่อ
เขาจ้องเสี่ยวหูที่มุมกำแพง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าจะส่งข่าวให้ใคร?”
“...เจ้าพูดอะไร?” เสี่ยวหูค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ “นี่ไม่ใช่ดอกไม้ไฟหรือ?”
หลี่เชวี่ยยกมุมปากอย่างเยาะเย้ย “ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ยังวิ่งออกมาจุดดอกไม้ไฟอีกหรือ?”
“ดึกดื่นค่อนคืน เจ้าเองก็ตามข้าออกมาไม่ใช่หรือ?” เสี่ยวหูย้อนถาม
“ตอนใกล้ตาย เจ้ายังปากคมเช่นนี้หรือไม่?”
“ถึงข้าตายก็ยังปากคมไม่เท่าเจ้าอยู่ดี อย่างไรเสียเจ้าก็คือเชวี่ย—”