กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 144
“เจ้าเจ็บแขน ให้ข้าช่วยทายาให้ดีหรือไม่?” เสิ่นจูซีถามด้วยความหวังดี
ในสายตานาง พวกนางต่างก็เป็นหญิงสาววัยไล่เลี่ยกัน การช่วยทายาให้ไม่เห็นจะต้องอึดอัดใจอะไร แต่เสี่ยวหูปฏิเสธข้อเสนอของนางอย่างหนักแน่นถึงสองครั้ง
เสิ่นจูซีจึงไม่อาจยืนกรานต่อไป ได้แต่ทิ้งยาทาแผลไว้ให้เสี่ยวหู ก่อนออกจากห้องโดยสาร
“เหตุใดพี่สะใภ้ถึงออกมาแล้ว?” หลี่เชวี่ยที่นั่งอยู่ข้างรถม้าหันมองประตูรถ
“เสี่ยวหูกำลังเปลี่ยนยาอยู่ข้างใน นางบอกว่าเป็นหญิงเก็บสมุนไพร รู้วิธีจัดการบาดแผลทั่วไป”
“เสี่ยวหู?”
“ชื่อนางน่ะ” เสิ่นจูซีอธิบาย
หลี่เชวี่ยยกมุมปากขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
หลี่คุนกำลังเปิดทางอยู่ด้านหน้า สิ่งกีดขวางจากดินถล่มถูกเขาเก็บกวาดไปได้เกือบหมด เสิ่นจูซีมองตามสายตาของหลี่เชวี่ยเมื่อครู่ แล้วพบว่าเขากำลังมองจุดที่ภูเขาถล่มลงมาอีกครั้ง