กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 142
แสงอาทิตย์ยามเย็นหลากสีระยับไหวไปตามคลื่นทะเล
ฟองคลื่นซัดกระทบลำเรือขนาดใหญ่ที่สูงตระหง่านเป็นระลอก
กลางทะเลห่างไกลจากชายฝั่ง เสียงคลื่นกลบเสียงลมสน พัดวนอยู่บนแขนเสื้อกว้างที่คลี่ออก
ฟู่เสวียนเหมี่ยวเอนกายอยู่บนตั่งหลัวฮั่นที่แกะสลักจากไม้กฤษณาทั้งท่อน ดวงตาหรี่ปิด สีหน้าสงบนิ่ง มือขวาที่วางบนผ้าไหมน้ำแข็งสีเขียวครามเรียวยาวขาวผ่อง ไร้ตำหนิดุจหยก
ลมทะเลพัดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเส้นผมดำขลับราวหมึก ขนตาของเขาสั่นไหวแผ่วเบา แต่ร่างกลับนิ่งสนิท
เยี่ยนหุยกอดนามบัตรกองหนึ่ง ย่องเข้ามาในห้องข้าง เขาวางนามบัตรลงอย่างเบามือที่สุด กำลังจะหันหลังถอยออกไป คนบนตั่งก็เอ่ยขึ้นพลัน
“ได้รับจดหมายขอสวามิภักดิ์มากเท่าใดแล้ว?”
เยี่ยนหุยสะดุ้ง รีบคุกเข่าข้างหนึ่งลงทันที
“เรียนคุณชาย ได้รับนามบัตรกับจดหมายทั้งหมดสี่สิบสองฉบับขอรับ”