กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 122
หลี่คุนยอง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้ สีหน้าเคร่งขรึม จ้องหลี่อู้ที่หัวเราะหึ ๆ อยู่ในห้องทำงานของที่ว่าการ
“พี่ใหญ่หัวเราะ...หัวเราะมาทั้งวันแล้ว...พี่ใหญ่บ้าไปแล้วหรือ?”
เขาอดทนมาครึ่งค่อนวันก็ยังทนไม่ไหว โยนกิ่งไม้ในมือลงแล้วลุกขึ้นยืน
“เตียวเอ๋อร์เป็นห่วง จะไปดู...ไปด้วยกันนะ น้องสาม ให้ท่านหมอฝังเข็มให้พี่ใหญ่” หลี่คุนพึมพำ
“ถ้าอยากโดนพี่ใหญ่ซ้อมก็ไปสิ” หลี่เชวี่ยตอบโดยไม่เงยหน้า
เขานั่งอยู่กลางแดด ขมวดคิ้วแน่น มือกำลังเย็บรองเท้าผ้าที่ขาดถึงสามครั้งในช่วงสามวันสั้น ๆ นี้
พอได้ยินเช่นนั้น หลี่คุนนึกถึงหมัดของพี่ใหญ่ขึ้นมาได้ จึงหยุดเท้าอย่างลังเล
“แต่ว่าพี่ใหญ่บ้าไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นพวกเราจะทำอย่างไร...ใครจะทำบะหมี่ให้พวกเรากิน...”
“ไม่ได้บ้า นอนสักตื่นก็หายแล้ว” หลี่เชวี่ยกัดด้ายฝ้ายให้ขาด แล้วยกถุงเท้าที่ปะรูเรียบร้อยขึ้นดูท่ามกลางแดด ดูอย่างไรก็ยังไม่พอใจ “พี่ใหญ่ปะสวยกว่าอยู่ดี”