กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 82
หลี่อู้พูดจนปากเปียกปากแฉะ ก็ยังทำให้เสิ่นจูซีเชื่อไม่ได้ว่าสิ่งที่เขาพากลับมาคือลูกเสือ
“...เสือตัวอะไรเล่า อย่ามาหลอกข้า ข้าเคยเห็นเสือในหนังสือ!” เสิ่นจูซีกล่าว “เสือในหนังสือมีคำว่า ‘หวัง’ อยู่บนหน้าผากทั้งนั้น แต่หลี่เจวียนของเราไม่มี”
นางอุ้มหลี่เจวียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะสี่เหลี่ยม ใช้ตะเกียบเงินคีบเนื้อไก่สุกจากชามป้อนหลี่เจวียน
หลี่เจวียนหงายพุง พิงกายนางอย่างสบายใจ พอตะเกียบเงินยื่นมา มันก็อ้าปากงับเนื้อไก่ที่คีบอยู่ไปทันที
“ดูสิ น่ารักขนาดนี้ จะเป็นเสือได้อย่างไร” เสิ่นจูซีใช้ตะเกียบเงินแหวกปากหลี่เจวียน เขี่ยฟันสีขาวน้ำนมอยู่สองสามซี่
อืม...หลี่คุนรุ่นสองโตได้ดีทีเดียว ไม่เพียงตัวใหญ่กว่าลูกแมวทั่วไปอยู่รอบหนึ่ง แม้แต่ฟันก็ดูเหมือนจะคมกว่ามากเสียด้วย!
ใบหน้าหลี่อู้เขียวคล้ำ แทบอยากพายายบ้าผู้นี้เข้าไปในป่า หาถ้ำเสือให้ดูว่าลูกเสือหน้าตาเหมือนเจ้าตัวที่นางอุ้มอยู่นี่หรือไม่
เจ้าลูกเสือสารเลวนั่นคงสังเกตเห็นสายตาเป็นอริของเขา จึงอ้าปากกว้างที่วันหน้าจะกลายเป็นปากเสือมหึมา ส่งเสียงคล้าย “ว้า” คล้าย “โฮก” คล้าย “ก๊าบ” ใส่เขา
ยายบ้าผู้นั้นวางคางลงบนหัวเหลี่ยม ๆ ของลูกเสือแล้วถูไถอย่างเอ็นดู พลางกล่าวว่า “มันคงถูกทารุณมามาก เสียงถึงได้แหบแห้งเช่นนี้”