บทที่ 76

บทที่ 76

เพียงไม่ถึงสองวัน รั้วไม้ไผ่ใหม่ก็สร้างขึ้นบนซากปรักหักพังเสร็จแล้ว

รั้วใหม่นี้สูงและแข็งแรงกว่ารั้วเก่า เสิ่นจูซีสงสัยว่าหลี่อู้คงดูแบบจากกำแพงเมืองมา ถึงกับทำเชิงเทินไว้บนรั้วด้วย

ที่สร้างรั้วใหม่ได้รวดเร็วเช่นนี้ ต้องขอบคุณชาวอำเภออวี๋โถวผู้มีน้ำใจ หลี่อู้เชิญชายฉกรรจ์ละแวกใกล้เคียงมาช่วยในช่วงว่างเว้นจากงานไร่นา ไม่ต้องให้เงิน เพียงเตรียมสุราและอาหารดี ๆ ไว้ก็พอ

ตลอดสองวัน บ้านของหลี่อู้คึกคักไม่ขาดสาย

เสิ่นจูซีไม่เชื่อว่าจะมีใครยอมทำงานให้เปล่า นางถามยืนยันกับหลี่อู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ได้คำตอบหนักแน่นว่า พวกเขาไม่เอาเงิน ขอแค่เลี้ยงอาหารอร่อย ๆ สักมื้อเป็นการขอบคุณก็พอ

เรื่องประหลาดที่แทบจะเสียเงินเสียทองเช่นนี้ เสิ่นจูซีไม่เคยพบเห็นในวังมาก่อน แม้หลี่อู้จะบอกว่าไม่ต้องคิดมาก แต่นางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ จึงใส่ใจเตรียมอาหารอย่างเต็มที่ พยายามให้ทุกคนได้กินอิ่มและอร่อย

นอกจากไม่ตระหนี่เรื่องค่าอาหารแล้ว เสิ่นจูซีก็ยังพยายามช่วยออกแรงในเรื่องอื่นด้วย

นางทำงานใช้แรงไม่ไหว ช่วยสร้างรั้วไม่ได้ จึงไปช่วยฝานซานเหนียงทำงานในครัวแทน

วันที่สร้างรั้วใหม่เสร็จพอดีกับเทศกาลจงหยวน หลังจากกินมื้อเย็นกันแต่หัววัน ชาวบ้านก็แยกย้ายกลับก่อนเวลา บ้างกลับบ้าน บ้างไปไหว้บรรพบุรุษ เหลือเพียงฝานซานเหนียงที่ยังไม่รีบร้อน ยืนล้างถ้วยชามอยู่ในครัว