กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 459 มรรคาจองจำ เก้าภัยพิบัติ
"ก็ให้ชื่อว่ามรรคาจองจำเถอะ"
ในความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ทันใดนั้นก็มีเสียงที่เจือด้วยรอยยิ้มจางๆ ดังขึ้น ตามด้วยแสงสีม่วงที่ส่องสว่างไปทั่วสิบทิศ ความมืดมิดราวกับกระแสน้ำ พลันสลายหายไปในพริบตา
‘พรึ่บ——’
ในเมืองหลวงจักรวรรดิที่ลอยเด่นอยู่บนเก้าสวรรค์ ปราณม่วงอันไร้ที่สิ้นสุดก็พลันสาดส่องลงมา ชำระล้างทั่วทั้งดินแดนจักรพรรดิ
ผู้ฝึกตนที่ก่อนหน้านี้เสียสติไปในความมืดมิด เมื่อสัมผัสกับปราณม่วงแล้ว สติก็ค่อยๆ ฟื้นคืนมา แต่ในดวงตายังคงมีความหวั่นไหวหลงเหลืออยู่
ความมืดมิดปกคลุมดินแดนจักรพรรดิเพียงชั่วครู่ แต่พวกเขากลับรู้สึกเหมือนอยู่ในความมืดมิดที่หนืดเหนียวราวกับน้ำทะเลมานานนับหมื่นปี