เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 196 แสดงฝีมือต่อหน้าปรมาจารย์
ฉินเจี้ยงอีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบของหลี่ฉางชิงขึ้นมาชิมหนึ่งชิ้น
ชา เผ็ด กรอบ หอม ครบเครื่องอย่างยิ่ง ไก่จานนี้ของหลี่ฉางชิง รสชาก็ชาถึงใจ ทั้งยังมีกลิ่นหอมของเนื้อ การปรุงรสชาติก็แม่นยำมาก อีกทั้งระดับไฟยังพอดิบพอดี ความกรอบหอมที่ทอดออกมามีมิติชัดเจน ที่สำคัญที่สุดคือ สัดส่วนของพริกกับเนื้อไก่ลงตัวอย่างยิ่ง
การผัดในขั้นตอนสุดท้ายนั้นทดสอบการคุมไฟอย่างมาก หากอุณหภูมิน้ำมันสูงเกินไปนิดเดียว สายตาและมือตอบสนองไม่ทัน พริกก็จะไหม้ในทันที เพราะเปลือกพริกนำความร้อนได้ค่อนข้างเร็ว การที่หลี่ฉางชิงทำไก่ผัดพริกแห้งจานนี้ออกมาให้เผ็ดปนหอมได้ จึงตรงตามเอกลักษณ์ของอาหารจานนี้อย่างสมบูรณ์แบบ นับว่าจับจุดได้ยอดเยี่ยมมาก
อาหารจานนี้ได้มาตรฐานอย่างยิ่ง ทั้งยังถึงเกณฑ์มาตรฐานของสื่อเจียนเล่อแล้ว
ฉินเจี้ยงอีพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง แล้วคีบชิ้นของฉู่ฮ่าวขึ้นมาอีกชิ้น
ส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างละเอียด
ในพริบตานั้น ฉินเจี้ยงอีก็ขมวดคิ้ว ในความทรงจำของเธอ ต่อให้ไม่ได้กินมาหลายสิบร้าน ก็ต้องเคยกินไก่ผัดพริกแห้งมาเป็นร้อยร้านแล้ว แม้กระทั่งไก่ผัดพริกแห้งที่ดัดแปลงสูตรหรือเปลี่ยนลูกเล่นสารพัดแบบเธอก็เคยกิน ทว่าเมื่อค้นหาในความทรงจำ เธอกลับไม่พบไก่ผัดพริกแห้งของร้านไหนเลยที่จะเทียบเคียงไก่จานนี้ของฉู่ฮ่าวได้
เอกลักษณ์อันโดดเด่นและฝีมือที่สูงส่งถึงเพียงนี้ ทำให้ฉินเจี้ยงอีรู้สึกว่า ต่อให้อาจารย์อวี๋มาเอง เกรงว่าก็คงทำได้แค่เสมอกับฉู่ฮ่าวเท่านั้นกระมัง?