กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 222. ขอมอบให้คุณ
เฉินป๋อนั่งตัวตรงอยู่ข้างๆ เจียงหนาน สายตาของเขาทอดมองไปที่พัดสานในมือของเธอ
ราวกับเข็มนาฬิกาถูกหมุนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน แสงแดดส่องลอดหน้าต่างไม้ไผ่ ทอดแสงเป็นจุดๆ ลงบนตอกไม้ไผ่ในมือเขา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของไผ่เขียวผสมกับกลิ่นเค็มจางๆ ของเหงื่อ
เขาขยับนิ้วมือน้อยๆ ราวกับว่าเส้นไผ่ที่อ่อนนุ่มยังคงอยู่ปลายนิ้ว ในตอนนั้นคือยุคทองของฝีมือเขา สองมือพลิ้วไหวไร้ที่ติ สิบนิ้วขยับขึ้นลงลื่นไหลราวกับสายน้ำ การผ่าและคลึงเส้นไผ่ทำได้อย่างเบาสบาย เส้นไผ่ที่เล็กเท่าเส้นผมพันเกี่ยวและสอดประสานอยู่ระหว่างนิ้วมือของเขา จะช้าหรือเร็วก็สั่งได้ดั่งใจ จะถี่หรือห่างก็ควบคุมได้ทั้งหมด