​บทที่ 157. หวังว่าถนนสายนั้น จะนำพาความหวังและหยาดเหงื่อของชาวดอย มุ่งสู่แสงสว่างที่ปลายทาง

บทที่ 157. หวังว่าถนนสายนั้น จะนำพาความหวังและหยาดเหงื่อของชาวดอย มุ่งสู่แสงสว่างที่ปลายทาง

เจียงหนานเดินจากไร่บลูเบอร์รีมาจนถึงทางเข้าหมู่บ้าน เธอหันไปหาอู๋โส่ววั่งเพื่อขออนุญาตอีกครั้ง

"ผู้ใหญ่บ้านอู๋คะ ฉันขอพาทุกคนเข้าไปดูในหมู่บ้านได้ไหมคะ?"

ก่อนหน้านี้เจียงหนานเคยถามเขาไปรอบนึงแล้ว ว่าถ้าเธอต้องการไลฟ์สดในหมู่บ้าน เพื่อให้คนดูได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของที่นี่ เขาจะขัดข้องหรือเปล่า

ตอนนั้นอู๋โส่ววั่งลังเลนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

เจียงหนานเลยอยากจะคอนเฟิร์มอีกทีเพื่อความแน่ใจ

อู๋โส่ววั่งตาแดงก่ำ พอได้ยินเจียงหนานถาม เขาก็รีบพยักหน้ารัวๆ

เจียงหนานส่งยิ้มบางๆ ตอบรับ ก่อนจะหันกลับมาและเดินต่อไปข้างหน้า

พอเดินเข้าหมู่บ้าน ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีแล้ววิวทะเลหมอกสุดลูกหูลูกตา หรือภูเขาสลับซับซ้อนที่ดูเหมือนดินแดนในฝัน

ทุกอย่างถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริง