​บทที่ 137. ฝีหนองเม็ดนี้มันถึงเวลาต้องเจาะทิ้งแล้ว

บทที่ 137. ฝีหนองเม็ดนี้มันถึงเวลาต้องเจาะทิ้งแล้ว

เหยียนซิงจู๋เมิ่งนั่งยองๆ อยู่ข้างเร้าเตอร์อินเทอร์เน็ตที่บ้าน นิ้วจิ้มปุ่มสั่งซื้อบนหน้าจอมือถือแบบรัวๆ

แต่หน้าจอก็เอาแต่หมุนติ้วๆ โหลดไม่ไปสักที

สุดท้ายจิ้มจนนิ้วแทบล็อกก็ยังนกอยู่ดี

จู่ๆ เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ฟาดมือใส่เร้าเตอร์ไปสองที ไอ้อินเทอร์เน็ตเฮงซวยเอ๊ย!!

เธอสบถด่าพลางลุกขึ้นยืน พลันนึกขึ้นได้ว่าที่ทำงานมีน้องผู้ชายคนนึงเก่งเรื่องไอที

ถ้าเป็นปกติเธอคงไม่กล้าไปรบกวนคนอื่นหรอก เพราะเธอเป็นคนขี้เกรงใจ

แต่พอกดเอฟของไม่ทันซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ! เธอจะทนกับเน็ตห่วยๆ แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!

เธอหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาเขาทันที

[แชท: เหยียนซิงจู๋เมิ่ง: ขอโทษนะ เสี่ยวฟาง ที่ทักมารบกวนดึกๆ ดื่นๆ พี่อยากปรึกษาหน่อยว่า เน็ตที่บ้านพี่มันอืดๆ ช้าๆ ถ้าพี่เปลี่ยนเร้าเตอร์ใหม่มันจะดีขึ้นไหม?]