บทที่ 130. ฉันคิดว่าสิ่งที่เขาพูดมันไร้เหตุผล แต่ฉันก็เปิดโอกาสให้เขาพูดจนจบ

บทที่ 130. ฉันคิดว่าสิ่งที่เขาพูดมันไร้เหตุผล แต่ฉันก็เปิดโอกาสให้เขาพูดจนจบ

คำพูดของเจียงหนานดังก้องกังวาน ชัดเจนทุกถ้อยคำ ทะลุทะลวงเข้าหูของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น

ทำเอาหวังฟู่กุ้ยถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาตอบโต้ดี

แม้ว่าปกติเขาจะเป็นคนกะล่อนปลิ้นปล้อน หลบหลีกเก่งเป็นปลาไหล สามารถพลิกลิ้นพูดจาเอาตัวรอดกับคนแต่ละประเภทได้อย่างลื่นไหล แต่สำหรับเจียงหนานแล้ว เขาไม่สามารถใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นมาตบตาเธอได้เลย

เขาเคยเจอคนมาก็เยอะ แต่คนแบบเจียงหนานเนี่ย แทบจะไม่เคยเจอเลย

ท่าทีของหวังฟู่กุ้ยเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย

"เจียงหนาน เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพราะฉันกลั่นแกล้งเธอหรอกนะ แต่เป็นเพราะยายเฒ่าหวังต่างหากล่ะ"

"ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน การดูแลความสงบเรียบร้อยและรักษาความปรองดองของคนในหมู่บ้านคือหน้าที่ของฉัน ในเมื่อยายเฒ่าหวังแกไม่เห็นด้วย ฉันก็ต้องเข้าไปไกล่เกลี่ย"

"เธอมองแค่ผลประโยชน์ของตัวเอง เลยพูดแบบนี้ไง แต่ฉันต้องมองภาพรวม บริบทของเรามันต่างกัน"