บทที่ 72.ถ้าหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเราเจริญรุ่งเรือง พวกเราก็จะได้ลืมตาอ้าปากกันสักที

บทที่ 72.ถ้าหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเราเจริญรุ่งเรือง พวกเราก็จะได้ลืมตาอ้าปากกันสักที

ถึงแม้เจียงหนานจะพอรู้จักมักจี่กับเจวียนจื่ออยู่บ้าง แต่เธอก็จำหน้าค่าตาของหล่อนไม่ได้แล้ว ยิ่งรู้ว่าหล่อนเป็นญาติโกโหติกาของหวังฝูกุ้ย เธอก็ยิ่งไม่อยากจะไปข้องแวะ หรือใส่ใจอะไรด้วย

แต่พอได้ยินข่าวลือเรื่องฟิลเตอร์หลุดกลางไลฟ์ จนคนดูตกใจนึกว่าเป็นแก๊งต้มตุ๋น เจียงหนานก็ถึงกับอ้าปากค้าง นึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่ามันจะสยดสยองพองเกล้าขนาดไหนเนี่ย

เจียงหนานฟังหูไว้หู ไม่ได้เก็บมาคิดให้รกสมอง แต่ไอ้เรื่องฟิลเตอร์หลุดนี่แหละ ที่ดันไปสะกิดต่อมเอ๊ะ! ในใจของเธอเข้าอย่างจัง ทำให้เธอฉุกคิดประโยคหนึ่งที่ระบบเคยส่งมาบอก

เธอชะเง้อคอมองไปทางเต็นท์ฝั่งตรงข้าม แต่ก็เห็นแค่ฝูงชนที่ยืนมุงดูกันจนมืดฟ้ามัวดิน มองไม่เห็นเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายที่ซ่งเฟยเฟยเล่าให้ฟังเลยสักนิด

จู่ๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็น คุณน้ากับคุณน้าสะใภ้ พร้อมด้วยพี่สาวทั้งสองคนของเธอ กำลังเดินตรงดิ่งมาทางนี้

เจียงหนานหันขวับไปมองหน้าซ่งเฟยเฟยด้วยสายตาคาดโทษ “นี่ ทำไมแกไม่ไปเกณฑ์คนมาให้หมดทั้งประเทศเลยล่ะฮะ!”

ซ่งเฟยเฟยยิ้มแห้งๆ หัวเราะแก้เก้อ “โธ่ พี่... ก็ทุกคนเขาอาวุโสกว่าผมทั้งนั้นอะ ผมขัดคำสั่งใครได้ล่ะ พี่จ๋า... ผมขอตัวแวบไปทำงานก่อนนะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก”