​บทที่ 37.ของที่มีทั้งหมดฉันรับซื้อ แต่เงินน่ะจ่ายให้ก่อนแค่ครึ่งเดียวนะ

บทที่ 37.ของที่มีทั้งหมดฉันรับซื้อ แต่เงินน่ะจ่ายให้ก่อนแค่ครึ่งเดียวนะ

นานๆ ทีคุณย่าหวังจะได้ยืดอกวางมาดกับเขาบ้าง

ภายในห้องโถงของบ้านมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด

ชาวบ้านหลายครอบครัวมารวมตัวกันอยู่ในบ้านที่แทบจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นไหนเลยของคุณย่าหวัง ต่างคนต่างก็พยายามขุดเอาคำหวานมาปะเหลาะตีสนิทกับแกอย่างสุดความสามารถ

โดยเฉพาะลูกสะใภ้บ้านตระกูลจาง ที่ขึ้นชื่อเรื่องฝีปากช่างฉอเลาะ เธอยิ้มแย้มประจบประแจงสุดฤทธิ์

“คุณป้าหวังคะ บ้านคุณป้านี่จัดได้เป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้านจังเลยนะคะเนี่ย น่าอยู่กว่าบ้านหนูตั้งเยอะ”

คุณย่าหวังได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริ

“แหม ก็ต้องอย่างนั้นสิยะ ตอนสาวๆ ฉันน่ะขยันตัวเป็นเกลียวเลยนะ ตื่นเช้ามาสิ่งแรกที่ทำก็คือปัดกวาดเช็ดถูบ้านทุกซอกทุกมุม โต๊ะตู้ก็ต้องเช็ดให้เงาวับ คนแก่ที่รักความสะอาดแบบฉันน่ะ หาไม่ได้ง่ายๆ ในหมู่บ้านนี้หรอกนะจะบอกให้”

ลูกสะใภ้บ้านตระกูลจางเหลือบไปเห็นผ้าขี้ริ้วสีดำปี๋จนมองไม่ออกว่าสีเดิมคือสีอะไร ถูกทิ้งแหมะอยู่บนโต๊ะ ก็ถึงกับสะอิดสะเอียนจนแทบจะขย้อนของเก่าออกมา

แต่เธอก็ต้องฝืนปั้นยิ้มต่อไป