กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 32.ฉันจะสอนประโยคใหม่ให้แม่ท่องจำไว้นะคะ ว่า ‘ชะตาชีวิตของฉัน ฉันลิขิตเอง ไม่ต้องพึ่งฟ้าพึ่งดิน’
เจียงหนานกัดซาลาเปาคำโต เหลือบตามองโจวเสี่ยนด้วยสายตาเย็นชา พลางแสยะยิ้มตอกกลับ
“แน่นอนสิยะ ฉันเป็นถึงนักศึกษาปริญญาตรีที่สร้างชื่อเสียงให้หมู่บ้านซิ่วสุ่ย ก็ต้องกลับมาพัฒนาบ้านเกิดอยู่แล้วล่ะ ตอนเรียนอยู่เมืองหลวง อาจารย์ยังชมเปาะว่าฉันเป็นคนมีความคิดก้าวหน้า ไม่งั้นเขาจะเลือกให้ฉันเป็นหัวหน้าห้องแทนที่จะเป็นนายเหรอฮะ”
โจวเสี่ยนได้ยินย่าของเขาเล่าให้ฟังว่า เจียงหนานกลับมาอยู่บ้านเตะฝุ่นไปวันๆ ไม่มีงานทำ วันๆ เอาแต่สั่งของออนไลน์ผลาญเงินที่บ้านไปเปล่าๆ
เขาคิดว่าคนที่ล้มเหลวในเมืองหลวงจนต้องซมซานกลับมาเกาะพ่อแม่กินแบบนี้ พอมาเจอเขาที่กำลังรุ่งโรจน์ ก็คงจะจ๋อยและเจียมเนื้อเจียมตัวขึ้นบ้าง แต่ใครจะไปคิดว่ายัยนี่จะยังปากดี ปีกกล้าขาแข็งอยู่เหมือนเดิม
โจวเสี่ยนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
เขาชี้มือไปที่รถยนต์คันหรูที่จอดตระหง่านอยู่ในลานบ้านอย่างภาคภูมิใจ พร้อมกับตะโกนใส่หน้าเจียงหนานด้วยความอัดอั้น