บทที่ 18.นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ใครบังอาจมาปาดหน้าเค้กแย่งปลาแผ่นของเธอไปวะ

บทที่ 18.นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ใครบังอาจมาปาดหน้าเค้กแย่งปลาแผ่นของเธอไปวะ

เจียงหนานตาเบิกโพลงด้วยความช็อก

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ใครบังอาจมาปาดหน้าเค้กแย่งปลาแผ่นของเธอไปวะ

ปลาแผ่นของฉ๊านนนน ฮืออออ...

จ้าวคุนพิมพ์ข้อความลงในกรุ๊ปแชตของโรงงาน ซึ่งมีพนักงานอยู่ถึง 500 กว่าคน

“ใครกดเอฟได้ พรุ่งนี้เอาหลักฐานไปเบิกเงินที่ฝ่ายการเงินได้เลย มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”

กรุ๊ปแชตแทบแตก

“ขอบคุณค่ะบอส” “ขอบคุณครับบอสน้อย” ข้อความเด้งรัวๆ เป็นพายุ

จ้าวคุนไม่ได้สนใจจะอ่านข้อความพวกนั้นต่อ เขากดออกจากกรุ๊ปแชตไปเลย

ครอบครัวของเขามีโรงงานผลิตเครื่องเคลือบดินเผา มีพนักงานประจำอยู่กว่าห้าร้อยคน