เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 26 การเคลื่อนย้ายข้ามระยะทางกว่าพันกิโลเมตร?
หมอกบางในยามเช้าของวันถัดมาเปรียบเสมือนผ้าคลุมสีเทาหม่นที่ห่อหุ้มซากเมืองเจียงหนานในเขตหัวตงเอาไว้
แลนด์มาร์กของเมืองใหญ่ในอดีตไม่มีหลงเหลืออยู่อีกต่อไป หอส่งสัญญาณโทรทัศน์ที่เคยสูงเสียดฟ้าทางทิศตะวันออกบัดนี้เหลือเพียงโครงเหล็กบิดเบี้ยวครึ่งท่อน บนยอดมีเศษผ้าโฆษณาขาดวิ่นแขวนอยู่ มันส่งเสียงครวญคราง “หวีดหวิว” ยามต้องลม ส่วนย่านการค้าใจกลางเมืองเต็มไปด้วยเศษกระจกแตกละเอียดและก้อนคอนกรีตที่พังถล่ม บางครั้งยังพอมองเห็นหุ่นโชว์เสื้อผ้าที่ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง ร่างกายที่ไร้ศีรษะยังมีเมือกอสูรสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนอยู่ ส่วนสะพานข้ามแม่น้ำที่ไกลที่สุดนั้น พื้นสะพานแตกแยกเป็นรอยแยกกว้างหลายเมตร มีสายเคเบิลเหล็กห้อยตกลงไปในแม่น้ำที่ขุ่นมัวราวกับกระดูกที่หักสะบั้นของอสูรกายยักษ์ที่กำลังจะตาย
ที่นี่คือจุดที่หอคอยดำหมายเลขแปดตกลงมาในเขตหัวเซี่ย เมื่อสามปีก่อนตอนที่หอคอยดำพุ่งลงมา คลื่นกระแทกได้กวาดทำลายเขตเมืองในรัศมีสิบกิโลเมตรจนราบเป็นหน้ากลอง และหมอกทมิฬที่แผ่ขยายตามมาก็ได้กลืนกินเมืองและตำบลโดยรอบไปกว่ายี่สิบแห่ง ปัจจุบันเมืองเจียงหนานทั้งเมืองกลายเป็นเมืองร้างมรณะไปนานแล้ว มีเพียงเสียงคำรามของอสูรที่ดังแว่วมาเป็นครั้งคราวเท่านั้นที่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าซากปรักหักพังแห่งนี้ยัง “มีชีวิต” อยู่