เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 19 ล่อศัตรูโดยลำพัง
ในป่าเก่าแก่บริเวณชายขอบของเมืองร้าง กิ่งไม้แห้งส่งเสียง "กรอบแกรบ" ดังลั่นอยู่ใต้ฝ่าเท้า ราวกับกระดูกที่พร้อมจะหักสะบั้นได้ทุกเมื่อ รองเท้าบูทยุทธวิธีของหลินซิงอวี่เหยียบย่ำลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง น้ำโคลนที่กระเซ็นขึ้นมาผสมกับเมือกสีเขียวเข้มของอสูรจนกลายเป็นคราบแข็งเกาะอยู่บนขากางเกง บาดแผลที่แขนซ้ายของเขายังคงมีเลือดซึมออกมา—ตอนที่ถูกกรงเล็บของอสูรกรงเล็บเงาข่วนเมื่อครู่ เกราะน้ำแข็งป้องกันไว้ได้ไม่หมด ทุกย่างก้าวที่วิ่งบาดแผลจะถูกดึงรั้งจนเจ็บปวด เหงื่อเย็นไหลซึมลงมาตามขมับ ผสมกับโลหิตอสูรที่แห้งกรังบนใบหน้า ทำให้รู้สึกทั้งคันและฝาดเฝื่อน
เสียงคำรามจากด้านหลังดังราวกับน้ำทะเลที่กำลังหนุนสูงและใกล้เข้ามาทุกที หลินซิงอวี่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง หัวใจของเขากระตุกวูบ—ฝูงอสูรกรงเล็บเงานับไม่ถ้วนแผ่ขยายเต็มเส้นทางในป่า พวกมันก้มตัวด้วยสรีระคล้ายมนุษย์ ขาสัตว์ที่งอพับเหยียบลงบนใบไม้ร่วงอย่างเงียบเชียบ มีเพียงกรงเล็บสามแฉกที่ครูดผ่านลำต้นไม้จนทิ้งรอยลึกเอาไว้ ราวกับเลื่อยขนาดเล็กนับไม่ถ้วนกำลังตัดผ่านอากาศ