กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลีซียืดอกเชิดหน้าเล็ก ๆ “อื้อ ๆ ซีเป่าเก่งที่สุด!”
เสิ่นทิงมองรอยยิ้มสดใสของเด็กน้อย แววอ่อนโยนที่ยากจะสังเกตเห็นวาบผ่านดวงตาสีเทาอมชา
“มาเถอะ ซีเป่าต้องเก็บจดหมายตอบรับของตัวเองให้ดีนะ”
“ได้เลย!” หลีซีวิ่งตึงตังกลับขึ้นไปชั้นบน พอลงมาอีกครั้ง จดหมายตอบรับในมือก็หายไปแล้ว