กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฉิงเซียว รีบขอโทษคุณอาเดี๋ยวนี้!” ท่านผู้เฒ่าหลีหน้าขรึมลง
“ผม...ผมทำอะไรผิด ถึงต้องขอโทษเธอด้วย?”
เวรเอ๊ย!
เขาโตจนเกือบบรรลุนิติภาวะแล้ว ยังต้องมาขอโทษเด็กตัวกะเปี๊ยกอีกหรือ?
ถ้าคนอื่นรู้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
แม้ท่านผู้เฒ่าหลีจะวางมือจากเบื้องหน้าแล้ว แต่อานุภาพยังคงอยู่ “ขอโทษ!”