ตอนที่ 207 เน้นความเลี่ยนเป็นหลัก

ตอนที่ 207 เน้นความเลี่ยนเป็นหลัก

[หลังจากได้ยินคำว่าวีรบุรุษ เจ้าก็รู้สึกอับจนหนทางอยู่บ้าง เดิมทีครานี้เจ้าตั้งใจว่าจะปล่อยวีรบุรุษไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ยังคงต้องไปหานางอีก]

[วีรบุรุษช่างโชคร้ายเสียจริง ทว่าการล่อลวงวีรบุรุษนั้นเป็นงานถนัดของเจ้าอยู่แล้ว เจ้าจึงรู้โดยธรรมชาติว่าควรทำเช่นไรจึงจะสามารถล่อลวงวีรบุรุษได้]

[เป็นเพราะก่อนหน้านี้ราชามารไม่ได้สังเกตเห็นเจ้า จึงไม่รู้ว่าวีรบุรุษเคยเป็นผู้ที่คอยตามจีบเจ้ามาก่อน “ข้าทราบแล้วขอรับ ท่านราชามาร” “อืม ไปเถอะ”]

[เอ่ยจบ เจ้าก็เดินทางออกจากตำหนักราชามาร เมื่อมองแผ่นหลังที่จากไปของเจ้า มุมปากของราชามารก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ]