ตอนที่ 150 เคอร์เบอรอส คำอวยพรที่สิบ

ตอนที่ 150 เคอร์เบอรอส คำอวยพรที่สิบ

[หลังจากลังเลอยู่นาน ท้ายที่สุดเมอร์ลินก็ยังคงตัดสินใจไม่ได้ นางยังคงไม่อยากถูกเก็บดวงวิญญาณไป]

[แน่นอน เจ้าเองก็ไม่เคยคาดหวังว่าเมอร์ลินจะใช้คำอวยพรข้อสุดท้ายไปเช่นนี้ ท้ายที่สุดแล้วผู้คนร้อยละเก้าสิบเก้าบนโลกใบนี้ คนที่ตนรักมากที่สุดก็คือตนเอง

คำอวยพรข้อสุดท้ายของเมอร์ลิน ย่อมต้องใช้กับตนเองอย่างแน่นอน]

[ทว่าโชคดีที่เจ้าก็ไม่เคยคาดหวังให้เมอร์ลินและวีรบุรุษใช้คำอวยพรข้อสุดท้ายกับเจ้า บัดนี้เวลาได้ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เนื่องจากการหายตัวไปของวีรบุรุษ

ทั่วทั้งโลกก็น่าจะวุ่นวายไปหมดแล้ว]

[ในส่วนลึกสุดของป่าอสูร ราชาปีศาจก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "วีรบุรุษหายตัวไปหนึ่งปีแล้วสินะ"]

["ขอรับ ท่านราชาปีศาจ"]