ตอนที่ 139 อันที่จริงเรื่องสัญญาก็มิใช่ว่าจะเจรจากันไม่ได้

ตอนที่ 139 อันที่จริงเรื่องสัญญาก็มิใช่ว่าจะเจรจากันไม่ได้

[วีรบุรุษเดินออกจากตำหนักของเจ้าไปอย่างเหม่อลอย ภายในหัวยังคงหวนนึกถึงคำพูดที่เจ้าเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างต่อเนื่อง]

[‘เหนื่อยล้ามากหมายความว่าอย่างไรกัน? เขาเคยคิดจะริบดวงวิญญาณของข้าจริง ๆ หรือ ทั้ง ๆ ที่ทุกครั้งที่เจอข้าก็มักจะแย้มยิ้มเสมอ?]

[แล้วถ้าอยากจะได้ดวงวิญญาณของข้าจริง ๆ เหตุใดจึงให้โอกาสข้าถึงสิบครั้งเล่า หากข้าขอพรเก้าครั้ง แล้วครั้งสุดท้ายไม่ขอ]

[เขาก็จะมิได้สิ่งใดเลยมิใช่หรือ?]

[ทุกครั้งที่ข้ามา เขาก็รู้เสมอว่าข้ามา เขากำลังรอข้าอยู่ตลอดเลยหรือ? หรือว่าการที่บอกว่าจะเอาวิญญาณข้า เป็นเพียงเพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากข้า...’]