ตอนที่ 46 การพัฒนาอย่างราบรื่น

ตอนที่ 46 การพัฒนาอย่างราบรื่น

โครเย "อืม ข้าดูไม่ผิด ข้าก็เห็นเหมือนกัน"

ลูดีนันไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จิตใจที่อยากจะหลบหนีเริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง บางทีการรั้งอยู่ที่นี่

เพื่อคอยสั่งสอนพวกกอบลินก็อาจจะเป็นความคิดที่ไม่เลว ลูดีนันเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นในใจ

เหตุผลหลักเป็นเพราะเขาลองจินตนาการดูว่าหากฝ่ามือของกอบโลฟาดลงบนร่างของเขาจะมีผลลัพธ์เช่นไร

'คาดว่าหัวคงจะหลุดกระเด็นออกไปเป็นแน่' เมื่อคิดได้ดังนั้น ยิ่งลูดีนันมองกอบโลก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว

กอบโลไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า เพียงแค่การปรับปรุงรั้วคอกสัตว์ง่าย ๆ ของเขา

กลับส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อมนุษย์ทั้งสี่คนที่เขาเชิญกลับมา

เวลาหนึ่งวันเต็มผ่านพ้นไป กอบโลเพียงแค่นำท่อนไม้ทั้งหมดปักลงไปในดิน