กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 พบหน้า
ภายในราตรี แสงจันทร์ไม่ได้สว่างไสวนัก
เมื่อถูกชั้นเมฆหนาทึบบดบัง สภาพแวดล้อมโดยรอบจึงพร่ามัวจนยากมองเห็น
เงาร่างในชุดดำสวมหมวกไม้ไผ่ รูปร่างสูงสง่า กลิ่นอายทั่วร่างถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด ไม่อาจมองความลึกล้ำออกได้เลย
เมื่อมองเพียงผิวเผิน เขาไม่ต่างจากคนธรรมดา
กร๊อบ!
เสียงกิ่งไม้หักดังชัดเจนอยู่กลางค่ำคืนอันเงียบสงัด
เฉินหรานค่อย ๆ เงยหน้า
ใต้ปีกหมวกไม้ไผ่เผยใบหน้าออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง
เขามองสตรีอาภรณ์แดงภายในศาลา และกล่าวอย่างเรียบเฉย