เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 พายุโหมกระหน่ำ บุกทะลวงไร้ผู้ต้าน!
ลมคลั่งส่งเสียงคำราม พายุฝนเทกระหน่ำราวฟ้ารั่ว
ภายในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้น กระทั่งกลบกลิ่นดินโคลนไปจนหมดสิ้น
หัวหน้ามือสังหารจ้องบุรุษสวมหน้ากากงิ้วเบื้องหน้าเขม็ง
เขาเป็นถึงยอดฝีมือขั้นสูงสุดของพลัวยุทธ์ขั้นหก อยู่ห่างจากพลังยุทธ์ขั้นห้า ขอบเขตเปิดเส้นลมปราณ ซึ่งสามารถปลดปล่อยพลังเที่ยงธรรมออกนอกร่างได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้น
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยอดฝีมือจากทั่วสารทิศที่ตายใต้คมดาบของเขา ต่อให้ไม่ถึงห้าสิบคนก็มีไม่น้อยกว่าสามสิบคน
ทว่าในการปะทะเพียงไม่กี่ลมหายใจเมื่อครู่ พลังเที่ยงธรรมอันหนาแน่นซึ่งเขาภาคภูมิใจ กลับถูกพลังอันแข็งกร้าวทรงอำนาจของอีกฝ่ายบดขยี้ลงในพริบตา
“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?”
หัวหน้ามือสังหารกัดฟันแน่น พยายามใช้คำพูดถ่วงเวลา ขณะลอบโคจรเคล็ดวิชาอย่างบ้าคลั่ง เพื่อปรับพลังเที่ยงธรรมซึ่งปั่นป่วนยุ่งเหยิงภายในร่าง
เฉินหรานยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน เรือนกายตั้งตรงดุจต้นสน