กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 816 บอกลาเมืองช้ำใจ
จางหานได้ยินแบบนั้นก็ยอมนั่งลงข้างเตียงแต่โดยดี นั่งรอฟังเงียบ ๆ ว่าฟู่จื่อหลงจะพูดอะไรต่อไป!
ฟู่จื่อหลงยื่นน้ำแร่ให้นางขวดหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “เมื่อคืน... เหตุผลแรกที่พาเจ้ามาโรงแรมเจ้าก็รู้อยู่แล้ว ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนั้น แถมยังเรียกรถยากด้วย”
“อีกอย่าง ต่อให้เรียกรถได้ เจ้ากลับไปถึงมหาลัยก็คงโดนฝนจนเป็นหวัดอยู่ดี”
“ส่วนเรื่องในโรงแรมเมื่อคืน... เราสองคนก็แค่เคลิ้มไปตามอารมณ์ แต่ก็ยังหยุดตัวเองไว้ตามความเหมาะสม”
“ไม่ได้มีอะไรเกินเลยข้ามเส้น ทุกอย่างยังอยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผลและควบคุมได้”
“เรื่องนี้ก็ถือซะว่าเป็นความลับระหว่างเราสองคนแล้วกัน ไม่จำเป็นต้องไปบอกคนที่สามหรอก เจ้าว่าไงล่ะ”