กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 567 ต่อไปต้องใส่
ฟู่จื่อหลงยังจำภาพน่ากระอักกระอ่วนใจในตอนนั้นได้ดี โดยเฉพาะหน้าผากของพ่ออากันที่เลือดไหลไม่หยุด!
ตอนนั้นเขาอยู่แค่ ม.5 ทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ ไม่รู้เลยว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง!
เขากลัวเหลือเกินว่าพ่ออากันจะไปฟ้องพ่อแม่เขา ฟู่จื่อหลงคนนี้ไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดิน แต่ยังไงก็กลัวพ่อแม่ตัวเองมากอยู่ดี!
ตอนนั้นเขาเครียดกว่าอากันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสียอีก แถมยังนึกสงสัยในใจว่า อากันผมหยิกเป็นลอนขนาดนั้น ทำไมพ่อถึงได้หัวล้านเลี่ยนเตียนโล่งได้นะ?
ทว่าพ่อของอากันกลับเอากระดาษทิชชูม้วนในห้องน้ำร้านเน็ตมากดแผลเลือดซึมตรงหน้าผาก มองเขาอยู่สองสามที แล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ไอ้หนู มึงลงมือหนักชะมัด วันหลังอย่าใจร้อนวู่วามแบบนี้อีกล่ะ!”