กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 506 พูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะ
ฟู่จื่อหลงมองไปยังผางปิงเสวียน หัวหน้าห้อง 2 ที่ยกมือตะโกนขออนุญาตพูด แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย!
แต่หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังหันกลับไปหยิบชอล์กขึ้นมาเขียนชื่อตัวเองลงบนกระดานดำด้านหลัง “ฟู่จื่อหลง!”
เมื่อเห็นตัวหนังสือตัวใหญ่สามตัวที่ตวัดลายมืออย่างพลิ้วไหวบนกระดานดำ เด็กปีหนึ่งบางคนก็เผลออ่านออกเสียงตามสัญชาตญาณ!
ในที่สุดพวกเด็กปีหนึ่งก็รู้ชื่อของรุ่นพี่ที่เพิ่งมาคนนี้สักที!
ฟู่จื่อหลงที่เขียนชื่อเสร็จดูจะพอใจกับลายมือตัวเองมาก แอบเดาะลิ้นเบาๆ ในใจ!
จากนั้นเขาก็หันกลับมามองทุกคนแล้วพูดขึ้นว่า “เมื่อเช้าตอนเจอกันครั้งแรกที่ผมไม่ได้บอกชื่อทุกคน ก็เพราะผมรู้สึกว่าพวกเรายังมีวาสนาต่อกันไม่มากพอ!”