ตอนที่ 26 ในที่สุดก็ได้กินไก่ป่าที่เฝ้าฝันถึง

ตอนที่ 26 ในที่สุดก็ได้กินไก่ป่าที่เฝ้าฝันถึง

ทั้งกลุ่มเพิ่งออกจากเมืองเล็กมาไม่ทันไร ก็เจอกับอีกกลุ่มที่มาเดินเที่ยวเมืองเล็กกลางทาง

คนพวกนี้ถึงแม้การแต่งตัวจะเรียบง่ายมาก แต่จิตใจและเรี่ยวแรงดูเต็มเปี่ยม หลายคนติดปากกาหมึกซึมไว้ที่อก แค่ดูก็รู้ว่าเป็นยุวชนจากหมู่บ้านอื่น

ทุกคนยิ้มบาง ๆ พยักหน้าเบา ๆ ทักทายกัน

พอคนเหล่านั้นเดินจากไป หลินจวี๋ก็หันไปพูดกับเหมียวเจียวเจียวว่า “เหมียวเจียวเจียว โต๊ะเครื่องแป้งนี่หนักไหม เห็นเธอแบกมาทั้งทางแล้ว ให้พวกฉันช่วยไหม”

เหมียวเจียวเจียวเพิ่งจะพูดว่าไม่เป็นไร ฉันแบกไหวอยู่แล้ว ตอนนั้นเองก็มีหญิงสาวน่ารักสดใสร่าเริงคนหนึ่งกระโดดออกมาจากกลุ่มที่เพิ่งเดินจากไป