เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 อย่าถามถึงวันข้างหน้า
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” ตู้อวี่กำถ้วยเหล้าในมือแน่นจนเหล้าข้างในหกลงพื้นไปหมด
“ตู้อวี่ เจ้าและเหอสั่วอี่ต่างก็เป็นเหตุเป็นผลของกันและกัน เจ้ากำหนดจุดจบของเขา ส่วนเขาก็กำหนดจุดจบของเจ้า” ว่าหร่างพูดกับตู้อวี่ช้า ๆ “ถ้าตอนนี้เจ้ายอมวางมือ ไม่ทำหน้าที่ ‘ผู้ปฏิบัติการ’ อีกต่อไป ความสัมพันธ์อันเป็นบาประหว่างเจ้ากับเขาก็จะจบลงได้”
ตู้อวี่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านถึงรู้จุดจบของข้ากับเหอสั่วอี่?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ว่าหร่างกลับมองตู้อวี่พร้อมรอยยิ้ม พลางนิ่งคิดอะไรบางอย่าง
“เรื่องนั้นไม่สำคัญ” ว่าหร่างพูด “อาตมาไม่ได้อยากบังคับให้โยมทำอะไร แค่อยากให้ทางเลือกหนึ่งเท่านั้น คนที่จะตัดสินใจเลือกสุดท้ายก็คือตัวโยมเอง”
ตู้อวี่คิดในใจว่าพระรูปนี้แปลกจริง ๆ ปากก็พูดอยู่ตลอดว่าตัวเขาจะทำลายโลก แต่ดูท่าทางกลับไม่ได้ร้อนใจอะไรเลย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป
“ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องนี้หรอก” ตู้อวี่ส่ายหน้าพูด “ผมไม่ได้มีความคิดกว้างไกลเหมือนท่านอาจารย์ ที่คอยเป็นห่วงคนทั้งใต้หล้าอยู่ตลอดเวลา ประเทศผมมีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่งว่า ‘ทำความดีไปเถอะ อย่ามัวถามถึงวันข้างหน้า’ ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์เคยได้ยินไหม?”