เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 โจรภูเขาหนึ่งร้อยแปดคน
“...ถึงเขาจะลงมือวางยาพิษฆ่าหลี่ขุย ฉายาว่าเฮยเซวียนเฟิงด้วยตัวเองก็เถอะ แต่ซ่งเจียง ฉายาหูเป่าอี้จะมีจุดจบที่ดีได้ยังไง? ถึงราชสำนักจะแต่งตั้งตำแหน่งให้เขาแล้ว แต่ก็ยังถูกคนชั่วคอยกลั่นแกล้งอยู่ดี ตำนานวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่และเลื่องลือไปทั่วเรื่องนี้ สุดท้ายก็เหลือแค่หลี่จวิ้น ฉายาหุนเจียงหลง กับพวกอีกสิบกว่าคนที่หนีรอดไปได้ ส่วนที่เหลือตายอย่างน่าอนาถกันหมด!” ตู้อวี่เล่าเรื่องจนจบอย่างออกรสออกชาติ น้ำลายกระเด็นไปทั่ว พอเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็พบว่าฟ้าสว่างแล้ว
“นี่มัน...เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่านจนยากจะสงบ...” จางเจียนพึมพำกับตัวเองอย่างอดไม่ได้ เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องนี้คงเป็นแค่นิทานสั้นๆ ที่เล่าไม่กี่ประโยคก็จบ แต่คนตรงหน้ากลับเล่าออกมาได้อย่างพลิกผันน่าติดตาม เรื่องราววกวนซับซ้อนจนคาดเดาไม่ได้ ตัวละครแต่ละคนในเรื่องราวราวกับมีชีวิตจริง ทั้งความรู้สึกและความเคียดแค้นของพวกเขาถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน