เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ศาลก็คือนรก
วันนั้นซือหวงคาบไก่ป่ามาหายัยหนูที่บ้านเหมือนทุกวัน แต่จู่ ๆ ก็เหยียบกับดักเข้า ไม่รู้ว่าใครขุดหลุมใหญ่ไว้บนทางที่ซือหวงต้องผ่าน แล้วใช้ฝาปิดที่สานจากเถาวัลย์พรางไว้ ที่ก้นหลุมมีหลาวไม้ไผ่ปักอยู่เต็มไปหมด ทุกเล่มชี้ขึ้นด้านบน ราวกับตั้งใจจะเอาชีวิตใครก็ตามที่ตกลงไปให้ได้
ซือหวงใช้ขาหน้าทั้งสองข้างเกาะขอบหลุมไว้แน่น ขาหลังตะเกียกตะกายถีบผนังหลุมไม่หยุด แต่ตัวมันใหญ่มาก ดูท่าจะเกาะไว้ไม่ไหวแล้ว
คืนนี้ยัยหนูที่อยู่ในบ้านรู้สึกใจคอไม่ดีมาตลอด พอได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังมาจากบริเวณใกล้กระท่อมไม้ นางก็รีบวางของในมือแล้ววิ่งออกไปทันที
ยังอยู่ห่างอีกหลายก้าว ยัยหนูก็เห็นซือหวงโผล่พ้นหลุมมาแค่ครึ่งตัว นางตกใจจนหน้าซีด รีบยื่นมือไปคว้าขาหน้าของมันไว้ แต่ซือหวงเป็นถึงเสือใหญ่ น้ำหนักตัวของมันไม่ใช่สิ่งที่หญิงอ่อนแออย่างนางจะดึงขึ้นมาได้เลย
แต่จะให้นางปล่อยมือได้อย่างไร ซือหวงเป็นสิ่งเดียวในโลกที่นางยังผูกพันอยู่!
นางจับอุ้งเท้าหน้าของซือหวงไว้แน่น ออกแรงสุดกำลังจนถึงกับกัดฟันแตก
“ยัยหนู เจ้าไปเถอะ รีบไปเสีย” ซือหวงร้องคำราม