กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 626 ผมชื่อหวังหมาจื่อ
ฝนพรำหยุดตกแล้ว
ยามดึกสงัด
มือใหญ่ของอันอี้พาดอยู่บนเอวอ่อนนุ่มของหลงอ้าวเสวี่ยที่นอนอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองหลับสนิท
ทันใดนั้น ความหนาวเย็นสายหนึ่งก็แผ่เข้ามา
อันอี้ลืมตาขึ้นฉับพลัน
ปัง!
หน้าต่างแตกกระจาย!
เศษกรอบหน้าต่างแตกกระจาย เศษไม้ปลิวว่อน
ลูกธนูขนาดมหึมาพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาพร้อมคมเย็นเยียบ ยิงตรงเข้าใส่อันอี้บนเตียง