กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 532 ขอโทษที ฉันไม่เคยบำเพ็ญ
“เหลวไหล! แก่นวิญญาณอะไรกัน! เสี่ยวหมิงเป็นศิษย์ที่ฉันรักที่สุด ไม่มีใครเทียบได้ แล้วฉันจะปล่อยหมาไปกัดเขาได้ยังไง!”
อันอี้กล่าวอย่างเดือดดาลด้วยความชอบธรรม
แต่ทำไมเขาถึงต้องปล่อยหมาไปกัดเสี่ยวหมิงนะ?
ลืมไปแล้ว…
รู้สึกว่าวันนี้มีแต่เรื่องแปลกประหลาดชวนงุนงง
หงเทียนเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ
“ไอ้อัน แกพูดแล้วไม่รักษาคำพูดอีกแล้ว!”
“ไอ้หมาตายซาก แค่รอยฟันยังทิ้งไว้ไม่ได้ ยังกล้ามาอวดผลงานกับฉันอีก!”
“โธ่เว้ย ดูสิว่าฉันจะกัดแกให้ตาย… วางลง! วางโซ่ลงเดี๋ยวนี้!”