กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 512 ไข่มุกพิษพันพฤกษา
ค่ำคืนหนาวเหน็บ
แม้จะเข้าสู่เดือนเมษายนแล้ว แต่อากาศยามค่ำคืนยังเย็นอยู่ไม่น้อย
ไฟจากเสาไฟถนนเก่าแก่ส่องสลัว
เซวียหมิงมองเซวียหรุ่ยหรุ่ยที่ล้มลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เซวียหรุ่ยหรุ่ยที่ถูกป้อนยาพิษล้มอยู่บนพื้น ตัวสั่นงันงก ราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง มือเท้าเย็นเฉียบ
“ทำไมไม่ฆ่าฉัน!”
เซวียหรุ่ยหรุ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่า
ใบหน้างามของเธอซีดขาวไร้สีเลือด ลมหายใจรวยริน ดูเหมือนใกล้ตายเต็มที
“ฆ่าเธอน่ะง่ายนิดเดียว แบบนั้นก็ไม่สนุกสิ”