กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 505 ฉันนึกว่าฉันเจอแล้ว
เอี๊ยด!
ลัมโบร์กินี เวเนโนคันหนึ่งฝ่าม่านฝนมาจอดข้างทาง ไฟหน้าสว่างขึ้น
อันอี้ดับเครื่องยนต์ มองหวังหย่วนที่นั่งอยู่ข้างนอก เขาไม่ได้กดแตร เพียงรอเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น
เหนือศีรษะของหวังหย่วนมีตัวเลขลอยอยู่
2!
ตลอดสามปีที่มีระบบ อันอี้เพิ่งเคยเห็นตัวเลขต่ำขนาดนี้เป็นครั้งแรก ที่แท้แต้มลิขิตสวรรค์ลดลงได้ถึงขั้นนี้ด้วย
ฝนยิ่งตกหนักขึ้น ท้องฟ้าดินพร่าเลือนจนมองไม่ชัด
“จะขึ้นรถไหม” อันอี้ถามเสียงเรียบ
หวังหย่วนเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย มองลัมโบร์กินี เวเนโนที่ดูคุ้นตา ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างขมขื่นยิ่งกว่าร้องไห้ “บอส…”