กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 498 ฉันก็มีชีวิตมาพันปี
“หึ ไอ้เด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
ดาบยาวสีแดงชาดในมือหลงอ้าวอวิ๋นเปล่งประกายเย็นเยียบ แสงสีขาวพรั่งพรูตรงปลายคม
พลังวิญญาณธาตุแสงส่องประกายอยู่บนคมดาบ
เฉินปิงดันแว่นบนสันจมูก “ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่า ตำนานพันปีแห่งต้าเซี่ยแข็งแกร่งตรงไหน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงอ้าวอวิ๋นที่เดิมทีไม่ใส่ใจนักก็มีแววตาเคร่งขรึมขึ้น เขาถามเสียงหนัก “นายรู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือ?”
“ทำเนียบสวรรค์อันดับหนึ่ง ประมุขวิหารทวยเทพ ตลอดพันปีที่ผ่านมาเป็นคนคนเดียวมาโดยตลอด ถ้าพูดเรื่องนี้ออกไป เกรงว่าหลายคนคงไม่เชื่อ”
เฉินปิงยกมือขึ้น แว่นสะท้อนแสงสีขาว
เส้นด้ายโปร่งใสนับไม่ถ้วนไหววูบอยู่ใต้แสงจันทร์สลัว