กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 485 เก้ากระบี่สังหารมังกร กระบวนท่าที่เจ็ด—อาณาเขตปฐพี
“แกเป็นใครกันแน่”
อันอี้มีสีหน้าเคร่งขรึม แหวนดำบนนิ้วแปรเป็นกระบี่มารเขี้ยวมังกร เขากำมันไว้ในมือ “ถ้ายังเล่นกลหลอกหลอนอีก ฉันจะฟันแกทิ้ง!”
ท่ามกลางความมืดมิดอันว่างเปล่า
ร่างของชายชราผู้มีท่วงท่าสง่างามดุจเซียนค่อย ๆ เดินออกมา
ร่างกายของชายชราเลือนรางกึ่งโปร่งใส ที่แท้เป็นเพียงสภาพดวงวิญญาณ
อันอี้ตกตะลึง ร่างวิญญาณ!
เขามีชีวิตมาแล้วยี่สิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบการมีอยู่แสนพิกลเช่นนี้
“หนึ่งพันปีแล้ว ในที่สุดก็รอเจ้ามาได้”
ชายชราร่างเลือนรางจ้องเขาด้วยแววตาเย็นชา กล่าวเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าคือเซียนแสงทอง!”